Karanlık gecede yürü

[DEM-İ MEVLEVÎ]

Der çâh-ı şeb gâfil me-şev, der delv-i gerdûn dest-zen
Yûsuf girift ân delv râ, ez çâh sû-yi câh şod

Gece kuyusunda gaflete dalmayı kes
Yapış kovasından gökyüzüne işte nefes

Yusuf o kovayı yakalayıp tuttu
Kuyudayken devlet suyu yuttu

Der tîr-i şeb çun •Mustafâ, mî rev taleb mîkün safâ
Kân şâh zi mi’râc-ı şebî, bî-misl ü bî-eşbâh şod

Karanlık gecede yürü •M• gibi
Var mı cefâda, safâ aramak gibi

Zira o Şâh ki bir gece mirâcında
Kendini eşsiz kıldı kendi ‘aynında

~