A Review of Mathnawi Manavi in Uzbekistan and Female Importance in the Works of Mawlana

8. ULUSLARARASI BİLİMSEL RUMÎ KONGRESİ

بررسی مثنوی معنوی در ازبکستان و اھمیت زن در آثار مولانا

A Review of Mathnawi Manavi in Uzbekistan and Female Importance in the Works of Mawlana

Nargiza SHOALIYEVA^[1]

Abstract:

One of the most prominent challenges of Persian literature in the 11th-13th centuries AD is Sufi or mystical literature; the most prominent representative of this literature is Jalal ud- Din Muhammad Balkhi Mawlavi (1273-1207) (especially his immortal works “Mathnawi Manavi”). It was published by the famous English scientist Nicholson. Nowadays, researchers worldwide translate, research, and analyze his famous results in several languages. The people of Uzbekistan are very popular with Mawlavi and his works, and there have been reviews of positions criticizing the characteristics of his works. Najmiddin Kamilov, a mystic, has written six “Mathnawi” stories in prose and has analyzed the mystical-philosophical themes considered by Rumi.

The topic of female Mawlavi philosophy has its unique features. Examining this topic from the perspective of gender equality in the works of the poet Amative Mystic gives a better understanding of his monotheistic thoughts and passions. From the beginning of Ney-nameh, “man and woman have not lamented in my commandment” In his absence, man and woman have been taken together. There is no special relationship between man and God, so that man is considered superior to woman. Because the human soul does not have the understanding and knowledge of the man. Mawlavi considers earthly love to be the source of divine love and considers it to be the link of unity and monotheism. Although, in some cases, it has reflected the imaginations of the people of their time.

Keywords: Mawlavi, Mathnawi Manavi, Poems, Mysticism, Sufism, Persian literature, Woman.

چکیده:

یکی از مطرح ترین چالشهای ادبیات فارسی قرنهای 11-13 میلادی ادبیات تصوف يا عرفانى است كه برجستھترین نماینده این گونھ از ادبیات جلالالدین محمد بلخی مولوی(1207–1273 )خصوصا با اثر جاویدانھاش«مثنوی معنوی» میباشد.

اگرچھ برای اولين بار تصحيح انتقادی «مثنوی معنوی» توسط دانشمند انگليسى سرشناس نيکلسون منتشر شده است اما امروزه در سراسر دنيا پژوھشگران و مفسران و مترجمان بسياری آثار ماندگار او را به چندین زبان ترجمه کرده ومورد بحث و بررسی قرار داده اند. چنانکھ درازبکستان نه تنها مردم به مولوی و آثار او توجه خاصى دارند و این آثار از محبوبيت بسياری برخوردار است، بلکھ تاكنون در نقد ویژگیھای آثار وی بررسیھای مناسبی صورت گرفته است. نجم الدین كميلوف، عرفان شناس، یکی از این افرادی است كه شش داستان «مثنوی» را به نثر نوشته و به تحليل مضامين عرفانی ـ فلسفی مولانا پرداخته است.

مولوی درخصوص موضوع زن از فلسفه و نگرش ویژهایی برخوردار است، بررسی موضوع زن از زاویھ برابری جنسيتی درآثار این شاعرصوفی و عاشقپيشه فهم بيشتری از افکارو اديشه توحیدپرستانه وی به ما می دھد . مولوی از آغاز نی نامه “در نفيرم مرد و زن ناليدهاند” در نيستان او مرد و زن را با ھم ببریدهاند، ھيچ تمايز يا تفاوت خاصی ميان انسان مذكر و مونث وجود ندارد تا بدان سبب مرد از زن برتر دانسته شود. از نظر مولوی چون روح انسان، تفاوت معرفتی مذكر يا مونث ندارد. مولوی عشق زمينی را سرچشمه عشق الاھی میداند و پيوند ھر دو را وحدت و توحيد میپندارد. ھرچند در بعضی موارد منعکس كننده تصورات مردم روزگار خود نيز بوده است.

کلید واژه ھا: مولوی، مثنوی معنوی، اشعار، عرفان، تصوف، ادبيات فارسی، زن.

***